Zadar

Zadar

Dodaj do mojej listy życzeń

Znajduje się między Rijeką i Splitem i niedaleko od Šibenika, Zadar to drugie pod względem wielkości miasto w Dalmacji. Ta dawna stolica Dalmacji, dziś centrum administracyjne, gospodarcze, kulturalne i polityczne Żupanii Zadarskiej, dostępne jest z różnych krajów europejskich również droga lotniczą.

Swoim pięknem, różnorodną ofertą, bogatym dziedzictwem kulturowym i historycznym oraz oryginalnymi osiągnięciami architektonicznymi nowszej daty przyciąga coraz więcej turystów. Część tego wszystkiego odkryjesz spacerując po Kalelardze, czy też ulicą Široka, główną i najlepiej znaną ulicą zadarską, o której mówią, że jest starsza niż miasto. Ulica rozciąga się w kierunku wschód-zachód, od Narodni trg do Forum, na którym znajduje się kościół świętego Donata, znak rozpoznawczy tego miasta. Wzniesiony w IX wieku, a od XV wieku pod wezwaniem biskupa, który rozpoczął budowę tej budowli, w którym już długo odbywa się międzynarodowy festiwal muzyki średniowiecznej i renesansowej. Nad Zadarem dominuje dzwonnica cennej katedry św. Stošiji.

Zadar

Na zadarskiej promenadzie nadmorskiej można podziwiać, jak to mówią mieszkańcy Zadaru, najpiękniejszy zachód słońca na świecie, co swojego czasu zauważył również sławny reżyser Alfred Hitchcock, jeden z najbardziej popularnych miłośników Maraschino. Swojego rodzaju cześć dla zadarskiego zachodu słońca oddano poprzez instalację Pozdrowienie dla Słońca będącą grą świateł, która zaczyna się od zachodu słońca. Ten projekt, którego wartość polega również na wykorzystywaniu odnawialnych źródeł energii do oświetlenia promenady nadmorskiej, jest dziełem architekta Nikoli Bašića, autora Organów Morskich.

Zadar

W tym drugim wypadku chodzi o kamienne schody, które zajmują około 70 metrów wybrzeża zadarskiego i które przy pomocy fal morskich zmieniają się w prawdziwy instrument muzyczny. Jednym z symboli Zadaru są też „barkajoli”, mieszkańcy, którzy w średniowieczu mieli pozwolenie do przewożenia swoimi łodziami ludzi lub towarów za opłatą. Tradycja rozpoczęta w XIV wieku, od kiedy przekazywana jest z pokolenia na pokolenie, jest żywa do dziś.