Minimalizm kulinarny godny imperium

ieszkańcy Splitu mają jeden i przekonujący argument, kiedy chwalą piękno swojego miasta i okolic. Potężny cesarz Dioklecjan mógł wybrać miejsce w całym wielkim Cesarstwie Rzymskim, na którym zbuduje swój wielki pałac.
Mieszkańcy Splitu mają jeden i przekonujący argument, kiedy chwalą piękno swojego miasta i okolic.
Potężny cesarz Dioklecjan mógł wybrać miejsce w całym wielkim Cesarstwie Rzymskim, na którym zbuduje swój wielki pałac. Miejscem, które wybrał jest dzisiejszy Split, największe miasto Dalmacji, a jego centrum i początkiem jest Pałac Dioklecjana. W zapleczu Splitu masyw górski z często zaśnieżonymi szczytami Mosor i Biokovo, które łagodzą najmocniejsze porywy bory, nad morzem widok na Brač, Šoltę, Čiovo, w oddali Hvar i Vis, najbardziej słoneczne wyspy na Adriatyku. Mądry był ten cesarz. Natura pokazała się tutaj dla niego w swoim pięknie i urodzaju. Już przed nim Grecy uprawiali na wyspach dalmatyńskich winorośl i oliwki, a osoby niezbyt chętne do uprawiania roli nie musiały się męczyć, wystarczyło łowić i zbierać: raki rzeczne i morskie, ryby, żaby i muszlowce, grzyby i jeżyny, jadalne rośliny samosiejki...
Ciągłość gastronomii dalmatyńskiej jest imponująca, nawet w przypadku wymagających śródziemnomorskich standardów. To, co lubił cesarz, zostało zachowane dla naszej przyjemności, ale dodano do tego również najlepsze pomysły setek pokoleń kulinarnych. W tym regionie konsekwentnie przestrzegane są zasady tak zwanego minimalizmu dalmatyńskiego, według których wspaniałe składniki, przede wszystkim najbardziej doceniane ryby, w najkrótszy i najprostszy sposób, przez gotowanie, pieczenie lub smażenie, doprowadzane są do stanu jadalnego, żeby w żaden sposób nie naruszyć doskonałych naturalnych smaków piotrosza, kielca, dorady albo innych. Jednocześnie powstawały i w nieskończoność się zmieniały przepisy, które wymagały sukcesywnego, kilkudniowego przygotowania, złożonych kompozycji przypraw, jak w przypadku pašticad.































